مهدویت / مقایسه اندیشه منجی موعود در تشیع، اهل سنت و مسیحیت / مقدمه

یکی از نقاط اشتراک پیروان ادیان مختلف به ویژه ادیان ابراهیمی، انتظار برای ظهور منجی موعود است و شاید کمتر آموزه هایی را بتوان پیدا کرد که به اندازه موعودباوری کارکردهای مؤثر و متفاوتی داشته باشد. امید به آینده و آرزوی زندگی کردن در هنگامه ظهور، از ویژگی های مشترک پیروان ادیان مختلف است. این مسئله بخاطر اهمیت و قدرت تأثیری که دارد هم مورد هجوم واقع شده و هم دست مایه انحراف های زیادی در میان ادیان مختلف به ویژه اسلام و مسیحیت شده است.

همواره پایان تاریخ و آینده بشر، از دغدغه های اولیه انسان بوده است. بشر در هر گرایش و آیینی، سعی در پاسخگویی به مسائل آینده خود دارد. اکثر ادیان آینده را روشن، همواره با صلح و صفا و آرامش و امنیت میدانند.
یکی از باورهای دینی که وجه مشترک آموزه های وحیانی و حتی غیروحیانی به شمار میرود، مسألة منجی و موعود آخرالزمانی است. تعدادی از ادیان معتقدند که سرانجام مردی ظهور میکند تا با رسالتی الهی انسانها را از تاریکی و ظلم و گمراهی و گناهکاری برهاند و برای زمین و زمینیان، خوشبختی و خیر به ارمغان بیاورد .ادیان ابراهیمی، آیینهای زرتشتی، هندو و بودایی از وجود منجی با صراحت یا کنایه یاد کردهاند. موعود مسیحیان برخلاف منجی یهود، مصداقی مشخص مانند اسلام دارد. موعودی که لقب و نسبش کاملاً مشخص است. در اناجیل بر آمدن ناگهانی او اشاره شده است چنانچه عیسی (علیه السلام) میفرماید: «شما نمیتوانید زمان آمدن مرا بدانید، چرا که این فقط در ید قدرت خداست. هیچ بشری از آن لحظه آگاهی ندارد، حتی فرشتگان، تنها خدا آگاه است»۱